برداشت ذرت با کمباین دارای تلفاتی است. این تلفات منجر به کاهش سود می گردد. اگرچه نمی توان تلفات را به صفر رساند ولی می توان آنرا در حد قابل قبولی کنترل نمود. در این تحقیق با استفاده از یک روش استاندارد مقدار افت در قسمت های مختلف کمباین اندازه گیری و مورد ارزیابی قرار گرفته و سپس راهکارهایی به منظور کاهش افت ها و تلفات ارایه می گردد. تلفات برداشت به دو دسته قبل از برداشت (طبیعی) و حین برداشت که شامل افت خوشه در دماغه، افت دانه در دماغه، افت قسمت کوبش و نهایتا افت قسمت جدا کننده می باشند، تقسیم می شود. این تحقیق در منطقه قزوین در زمین زارع که غالب کشت ذرت دانه ای می باشد بانجام رسید. بررسی های زراعی مربوط به صفات عملکرد و اجزا آن مانند ارتفاع بوته، بلال، تعداد برگ، قطر بلال، قطر چوب بلال و تعداد بلال بصورت تصادفی در چند نقطه مزرعه در سطح مشخص برداشت انجام گرفت که داده های بدست آمده از طرح بعد از تجزیه و تحلیل آماری ارایه می شود. کلیه تلفات در قالب سه تیمار اصلی مورد بررسی قرار گرفتند. تیمارها عبارتند از: میزان رطوبت محصول قبل از برداشت (30-26%)، (25-21%) و (20-16%)، سرعت پیشروی کمباین 8/0، 2/1 و 6/1 متر بر ثانیه و سرعت سیلندر کوبنده 400، 600 و 800 دور بر دقیقه. افت های اندازه گیری شده در جداول موجود ثبت شده و با مقادیر استاندارد ارایه شده در این روش مقایسه گردیده و سپس راهکارهایی به منظور کاهش افت و تنظیم دستگاه ارایه شده است. تیمارها با طرح آزمایشی کرتهای دو بار خرد شده در قالب بلوکهای کامل تصادفی در سه تکرار مورد ارزیابی قرار گرفته است. نتایج بررسی های سال اول و دوم اجرای طرح نشان داد که علاوه بر افت خوشه در دماغه، افت دانه در دماغه و افت قسمت کوبش که اختصاصا مربوط به تنظیمات کمباین برداشت می باشد افت های دیگری از قبیل عدم مهارت راننده از اصول تنظیم و کاربرد کمباین برای برداشت، یکنواخت نبودن مزرعه و نامتعادل بودن رطوبت دانه در قسمت های مختلف مزرعه باعث افت های زیادی می شود که با ارایه راهکارهای مناسب قابل پیشگیری می باشند.